Κέντρα Δερματολογίας και LaserΕπιστημονική Εξειδίκευση
Ιατρική Αξιοπιστία
Οι μυρμηγκιές είναι μια ιογενής λοίμωξη στο ανώτερο στρώμα του δέρματος, που προκαλείται από ιούς του ανθρώπινου θηλώματος ή HPV. Όταν ο ιός εισβάλλει στο εξωτερικό στρώμα του δέρματος, συνήθως μέσω ενός μικροσκοπικού τραυματισμού, προκαλεί ταχεία ανάπτυξη των κυττάρων στο εξωτερικό στρώμα του δέρματος δημιουργώντας τις μυρμηγκιές.
Οι επιστήμονες έχουν προσδιορίσει περισσότερα από 100 μοναδικά είδη του ιού HPV. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα έχουν τουλάχιστον ένα κοινό κονδύλωμα σε κάποια στιγμή στη ζωή τους, συνήθως στα χέρια τους. Ορισμένες μορφές του ιού είναι πιο πιθανό να προκαλέσουν μυρμηγκιές στα χέρια. Άλλες μορφές του HPV είναι πιο πιθανό να προκαλέσουν κονδυλώματα των γεννητικών οργάνων, αν και ορισμένα στελέχη του ιού μπορεί να προκαλέσουν και τα δύο.
Αν έχετε οποιοδήποτε είδος μυρμηγκιάς στο δέρμα, αυτό σημαίνει ότι ήρθατε σε επαφή με έναν ιό που προκαλεί μυρμηγκιές κάποια στιγμή στο παρελθόν, ακόμη και μήνες πριν.
Οι ιοί είναι πιο πιθανό να προκαλέσουν μυρμηγκιές, όταν έρχονται σε επαφή με το δέρμα που έχει υποστεί βλάβη ή κοπεί. Ένα μικρό γδάρσιμο ή το δάγκωμα των νυχιών είναι αρκετά να περάσει ο ιός και να εμφανιστούν μυρμηγκιές. Ομοίως, μικρά κοψίματα, όπως αυτά που προέρχονται από το ξύρισμα, μπορεί να είναι η οδός της μόλυνσης. Αυτό εξηγεί γιατί οι άνδρες μπορεί να έχουν μόλυνση στην περιοχή της γενειάδας, ενώ οι γυναίκες έχουν συχνά στα πόδια.
Οι πιο συχνοί τύποι μυρμηγκιών είναι οι: οι κοινές μυρμηγκιές (verruca vulgaris), οι πελματιαίες μυρμηγκιές (verruca plataris), οι επίπεδες μυρμηγκιές (verruca plana).
Κοινές μυρμηγκιές (verruca vulgaris): Είναι μικρά, υπερυψωμένα ογκίδια με ανώμαλη επιφάνεια που εμφανίζονται συχνότερα στα δάχτυλά ή στα χέρια. Εμφανίζουν ένα μοτίβο μικροσκοπικών μαύρων κουκίδων, τα οποία είναι μικρά σπειροειδή αγγεία. Προκαλούνται από τον ιό HPV και μεταδίδονται με το άγγιγμα. Όταν το δέρμα εκτεθεί στον ιός μπορεί να περάσουν δύο με έξι μήνες μέχρι να εμφανιστούν οι μυρμηγκιές. Συνήθως είναι αβλαβείς και με τον καιρό εξαφανίζονται από μόνες τους. Ωστόσο, αρκετοί ασθενείς επιλέγουν να τα αφαιρέσουν καθώς τα βρίσκουν ενοχλητικά και αντιαισθητικά.
Συμπτώματα κοινών μυρμηγκιών: Είναι μικρά, σαρκώδη, κοκκώδη εξογκώματα. Έχουν το χρώμα της σάρκας, λευκό, ροζ ή σκούρο. Έχουν τραχιά επιφάνεια. Μπορεί να έχουν πάνω τους μαύρες κουκίδες, που στην πραγματικότητα είναι μικρά, σπειροειδή αγγεία.
Πελματιαίες μυρμηγκιές (verruca plataris): Οι συγκεκριμένες μυρμηγκιές δεν είναι επιβλαβείς. Συνήθως μέσα σε δύο περίπου χρόνια εξαφανίζονται χωρίς θεραπεία. Παρόλα αυτά μπορούν να προκαλέσουν ερεθισμό ή πόνο ανάλογα με το που βρίσκονται.
Μπορεί να ακολουθηθεί μία από τις ακόλουθες προσεγγίσεις, με βάση την θέση των μυρμηγκιών, τα συμπτώματά σας και τις προτιμήσεις σας. Αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται μερικές φορές σε συνδυασμό με θεραπείες στο σπίτι, όπως το σαλικυλικό οξύ.
Οι στόχοι της θεραπείας είναι να καταστραφεί η μυρμηγκιά και να υπάρξει διέγερση του συστήματος ανοσοαπόκρισης ώστε να καταπολεμηθεί ο ιός. Η θεραπεία μπορεί να διαρκέσει εβδομάδες ή μήνες. Ακόμη και με τη θεραπεία, οι μυρμηγκιές τείνουν να επανεμφανιστούν ή να εξαπλωθούν. Οι γιατροί γενικά ξεκινούν με τις λιγότερο επώδυνες μεθόδους, ειδικά κατά τη θεραπεία μικρών παιδιών.
Θεραπεία με χειρουργικό Laser Co2: Αποτελεί μια ασφαλή τεχνική με βέλτιστο αισθητικό αποτέλεσμα που φαίνεται να υπερέχει ειδικά σε περιοχές με συχνές υποτροπές, όπως οι πελματιαίες μυρμηγκιές.
Φάρμακο ισχυρότερης απολέπισης (σαλικυλικό οξύ): Μελέτες δείχνουν ότι το σαλικυλικό οξύ είναι πιο αποτελεσματικό όταν συνδυάζεται με κρυοθεραπεία (Δε μπορεί να γίνει χρήση σε εγκύους).
Κρυοθεραπεία: Γίνεται στο ιατρείο και περιλαμβάνει την εφαρμογή υγρού αζώτου στη μυρμηγκιά. Μπορεί να χρειαστούν επαναληπτικές θεραπείες. Είναι μια ασφαλής θεραπεία για παιδιά και εγκύους και δεν απαιτεί τη χρήση τοπικής αναισθησίας.
Άλλα οξέα: Αν το σαλικυλικό οξύ ή η κρυοθεραπεία δεν έχουν αποτέλεσμα, ο γιατρός σας μπορεί να χρησιμοποιήσει τριχλωροξικό οξύ (TCA).
Θεραπεία με λέιζερ χρωστικής (Pulse Dye Laser): Παλμικά λέιζερ χρωστικής καυτηριάζουν τα μικροσκοπικά αιμοφόρα αγγεία. Ο μολυσμένος ιστός πεθαίνει και η μυρμηγκιά ξεκολλάει. Τα στοιχεία για την αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου είναι περιορισμένα, υπάρχει πιθανότητα να προσκληθούν πόνος και ουλές.
